Yağmur Değildi

Yağmur değildi beni susturan
Sessizlik değil
Ben kendi içimde kendime sığınacak liman
İçimde kendimle kendime yetecek
Yer arıyordum
Olabildiğince sessiz
Olabildiğince yersiz
Yağmur değildi beni susturan
Yalnızlık korkusu değil
Bir boşluk arıyordum
Korkuyla karanlığın arasından
İçimde yüzlerce ceset vardı
Adı ben katili ben olan
Konuşsalar anlatacaklardı beni bana
Konuşsalar geçecekti korkular
Yıllar önce içimden çıkan ruh
Artık asla dönemezdi
Sus bir veda lazımdı
Dudaklarımda saplandı kaldı
Beni susturan yağmur değildi
Uçan kuşlar değil
Bir veda kalbime saplandı kaldı
Kuyruğu kopan uçurtmaydı kalbim
Gökyüzüne her yükselişinde
Dönerek yere çakıldı
nuray Üstündağ

Önceki Yazı

Misafir

Sonraki Yazı

Acının İzinden Giderken: Miljacka

Yorum Yok

Yorum Yazın