Sokak Çocuğu

Kimsesizdik biz
Sessiz sokakların istenmeyen çocukları
Yaramaz, horlanan, serseri olması beklenen
Kimse farketmezdi yaşadığımızı
Kendi içimizde büyürdük düşlere
Hayaller kurardık,
Gökkuşağının tüm renklerinde.
Boş teneke kutularında yaktığımız ateşi
Anne sıcaklığı sanırdık.
Düşlerimizde anne kucağına sarardık,
Üşüyen ellerimizi.
İçimiz sızlardı, üşüyen bir hayvan gördüğümüzde,
Kimsesizliğimiz ağlardı onun yerine
Sızısı tüm bedenimizi sarsardı
Duymazdı hiç kimse sıcacık evinde
Duysa da anlamazdı ki
Yüreğimizi gülen gözlere sarar, uyurduk
Bizi bir biz anlardık
Aynı yolun garip yolcularıydık biz
Boş düşlere düşer, boşlukta kaybolurduk
Biz umudun umutsuz yolcuları
Karanlığın arsız çocukları
Adam olması beklenmeyenleriydik
Çocuk bile olamazken
İnsan olamazmıydık ki
Büyürken bedenimizin içine gizledik
O kimsenin görmek istemediği çocuğu
Hep hapis kaldı göğüs kafesimizde
Gökyüzüne hasret kaldı
Uçurtması hiç uçamadan takıldı boğazımızda bir yere
Kimse duymasa da hıçkırıklarını,
Ağladı feryat figan
Gizlediğimizi düşündük gecelerden,
Kötülüklerden,
Ağlamasın, horlanmasın istedik oysa
Susturamadık.
Boş bir oyuna düştük,
Düştüğümüz boşlukta kaybolduk.
Oysa tek arzumuzdu, hayat denilen bu oyunu kazanmak.
Aynılaşmakmış oysa kazanmak,
Yabancılaşmakmış,
Kaybetmekmiş biraz,
Kazanmak…
nuray Üstündağ

Önceki Yazı

Puhutv 6. Ödülünü Fi dizisiyle aldı

Sonraki Yazı

Ayla’nın Babası Süleyman Astsubaydan Kötü Haber

Yorum Yok

Yorum Yazın