Hatıralar Şiir Olur

Tırnaklarımla kazıp içime gömdüğüm mezarda saklı mazi.
O ağacın gölgesi, duru denizin mavisi, ufukta seyrettiğimiz gemi.
Çok bacalı, kırmızı ve beyaz
Ara sıra limanına yanaşır deli bir yel gibi
Hatırlar olurum
Dumana sarılır, küllerle savrulurum.
Elem kenetlenir bedenime, göğüsümde dipsiz vaveyla
Mecnun gibi dolanır, aranırım ‘ Neredesin Leyla?’
Ve hepsi kayıp,
Yollar, banklar, ötüşen kuşlar…
Diktiğim çiçekler ve suluk
Sonra bilirim, ben de girmiştim o mezara
Kaybolurum uçsuz bucaksız karanlıkta
Ne kollarım boynunda
Ne rayihan burnumda.
Dağılmış her biri parça parça
Artık gitme vakti kaptan, bilinmezliğe rota
Er geç bulurum, bulamazsam düşlerim elbet bir hatıra.

Hatice HÜRRİYET

Önceki Yazı

Nazım Hikmet ve Cezaevinden Mektuplar

Sonraki Yazı

Keşke

Yorum Yok

Yorum Yazın